Erik Ansink (VU) mocht voor de tweede keer optreden in de Economiekamer. In zijn presentatie stelde hij experimenten voor met twee economische instrumenten; schrappen vastrecht op het drinkwatertarief (en verhogen van het tarief per kuub) en verhandelbare waterrechten a la Californië, Spanje en Australië. Wat ik van te voren niet echt had verwacht - maar wat toch gebeurde - was dat beide instrumenten niet echt warm werden ontvangen. Eén van de reflectoren vond sturen op drinkwatergebruik vooral een non issue kijkend naar de totale waterbalans in NL. Daar denkt het beleid toch anders over gezien de herijking van het Nationale Plan van Aanpak Drinkwaterbesparing. Een andere reflector was vooral bang dat mensen met een kleine beurs hun gedrag aanpassen, maar dat de zwembadvullende grootgebruiker nauwelijks prijselasticiteit zal vertonen. Zelf denk ik dat je hier best elegante experimenten mee uit kan voeren om te bezien hoe het in de praktijk uitpakt. En met subtiele instrumenten als 'increasing block tariff' voorkom je dat je Jan met de Pet te hard treft. De verhandelbare waterrechten werden ook al niet echt toegejuicht. Daar kan ik me iets meer bij voorstellen omdat - maar dat werd dan weer niet genoemd - je wel een met bemetering ondersteunde min of meer complete waterbalans als onderlegger moet hebben. En daar zijn we zoals de Europese inbreukprocedure in deze ook laat zien nog ver vandaan. Over het belang van een waterbalans heb ik al eerder geschreven op basis van mijn Australische observaties (zie daar is ie weer link)
