Goed verstopt op het leerportaal stond de mogelijkheid je in te schrijven voor het gesprek over vitaliteit met BSR leden (zie mijn blog van vorige week). Dit leverde afgelopen donderdag bij toeval een perfect samengesteld gezelschap op. Zo was er een goede man-vrouw verdeling, oud-jong, verschillende functies, uit de regio en uit Den Haag, beleid, uitvoering en inspectie. Onder de deelnemers ook een vitaliteitsdeskundige, een HR collega, een middenmanager. En ook een management assistente, die inderdaad vaak als geen ander ziet hoe het met iedereen gaat.
Het werd al snel een echt gesprek en tal van zaken
passeerden de revue. Zo hadden we het over de combinatie van hoge werkdruk en
hoge werktevredenheid die vaak uit medewerkerstevredenheidonderzoeken komt. Mensen
zijn dan verknocht aan hun eigen dossiers en als die van wege hoge werkdruk dreigen
weggehaald of geschrapt te worden dan voelt dat toch niet lekker. En als er dan
dossiers geschrapt worden, dan is het zaak dat vervolgens de hele lijn inclusief
de bewindspersonen daar achter staan. Die laatsten moeten dat vervolgens weer
aan de Kamer zien te verkopen. En als stakeholders er dan op aandringen een geschrapte
taak toch weer op te pakken, dan is - sorry voor het van buiten naar binnen denken - toch zaak de taak toch buiten te houden en niet
binnen. Dit alles vereist een rechte rug. Maar goed die had je
toch al nodig om op kantoor arboproof
achter je bureau te zitten. Over kantoor gesproken we hadden het ook even over
het belang van kantoorontmoetingen voor het creëren en onderhouden van ruimte
en vertrouwen om het gesprek over
werkdruk en vitaliteit te blijven voeren.
Licht over mijn woorden struikelend (dat dan weer wel) bleek ik er zo ontspannen bij te zitten dat ik
het spontaan voor de werkende vrouw in de overgang op ging nemen. De overgang en soms
jarenlang slecht slapen is best wel een onbesproken vitaliteitsonderwerp. En de
deeltijdprinsesjes van Sander Schimmelpenninck ga je – in ieder geval voor wat
de jonge moeders betreft – toch wat anders bezien als je leest dat vrouwen over de gehele breedte de afgelopen jaren 17
uur per week meer zijn gaan werken en dat jonge vaders dit compenseren met 0,4
uur per week meer zorgtaken. Heb het niet na kunnen tellen, maar als dit ook
maar een beetje waar is…foei!
Hoe dan ook een prachtig gesprek van ruim een uur waar – zo kwam
ook nog langs – geen e-learning tegen op kan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten